Dag lieve mensen,

Na weer een hele tijd terug in Nederland te zijn, wil ik jullie graag vertellen hoe ik terugkijk op mijn verblijf in Mtwapa bij Lioness Cupps. Wat een ongelofelijke heimwee heb ik gehad, dat is met geen pen te beschrijven! Ziek was ik ervan! Ik zal dan ook zeker teruggaan in de toekomst!

Ik heb mijn weblog nog eens teruggelezen en als ik dan mijn eerste berichten lees, dan lees ik wat een omschakeling het is, van Nederland naar Kenia! Je moet in eerste instantie aan alles wennen, de drukte van de kinderen, het is toch een heel stel bij elkaar, je ziet dat deze kinderen gewoon al een heel leven achter de rug hebben door het gedrag wat ze vaak vertonen; maar als je je dan verdiept in het boek waar in geschreven staat wat deze kinderen allemaal hebben meegemaakt, kun je dat veel beter plaatsen! Die omschakeling duurt toch wel een klein weekje, maar daarna, in mijn geval, wil je NOOIT meer weg! Je ziet niet meer waar je in het begin zo aan moet wennen; je ziet dan alleen nog maar die scheetjes van kinderen, lieve mama Jane, Mogaka, Rama, Irene en William.

Wat ik gewoon heb gezien is dat deze kinderen alle liefde en warmte krijgen die ze daarvoor nooit gehad hebben. Het zijn vrolijke, blije kinderen, met af en toe hun nukken, zoals ook kinderen in Nederland die kunnen hebben.

Ik weet nog dat ik die eerste week best schrok bijvoorbeeld van hun schoentjes zonder veters waarmee ze het hele eind naar school lopen, dat ik dacht waarom hebben deze kinderen geen veters in hun schoenen. Maar dan blijkt dat ze die wel degelijk krijgen, maar dat ze ze op een of andere manier gewoon op een gegeven moment niet meer hebben. Ze zijn gewoon enorm slordig en niet zuinig op hun spulletjes. Dat kun je ze ook niet verwijten want ze hebben dat gewoon in hun jongste jaren niet geleerd! Ik heb overigens onlangs een krantenartikel gelezen over een ander weeshuis in Kenia; een Nederlandse vrouw die voor een onderzoek een tijd is verbleven in dat weeshuis (was overigens ook in Kenia). Ik las de ervaringen van deze vrouw en ik herkende het totaal en ook zij noemde onder andere het feit dat deze kinderen geen waarde hechten aan hun spulletjes en dat dat voortkomt uit hetgeen zij ooit hebben meegemaakt. Die vrouw beschreef precies wat ik ook heb gezien, ook zij had moeite met de eerste omschakeling, was in het begin kritisch, vroeg zich af of dit niet anders kon, maar na een tijd zag zij in dat alles voortkwam uit het feit dat deze kinderen vanaf hun geboorte een slechte start hebben gemaakt. Dat geeft gewoon gevolgen voor hun verdere leven; je kan proberen daar iets in bij te sturen, wat niet altijd makkelijk is, maar het oorspronkelijke probleem valt gewoon niet uit te gummen. Om deze kinderen enigszins tot een zelfstandig wezen op te voeden, kost dan ook enorm veel energie! Vele malen heeft de organisatie van dat weeshuis zich afgevraagd waar ze het alemaal voor doen, omdat ze toch aan bleven lopen tegen gedrag van kinderen. Zij voelden zichzelf vaak schuldig omdat het hen maar zo moeizaam lukte goed om te gaan met de kinderen. Nu weten ze dat het niet ligt aan hen, zij doen ongelofelijk hun best, maar het zit hem gewoon in de basis van deze kinderen. Vanaf het moment dat ze dat hadden geaccepteert hebben ze hun verwachtingspatroon bijgesteld, hebben ze zichzelf voorgenomen alleen nog maar al hun energie te steken in het geven van liefde en aandacht voor deze kinderen, want dat is het enige wat je kunt doen om ze tot liefdevolle wezens op te laten groeien!

En dat is dus precies wat Irene en William ook doen. Ik weet dat ook zij vaak met hun handen in hun haar zitten, omdat ze niet meer goed weten hoe ze bepaalde problemen moeten aanpakken. Daarnaast zitten ze soms ook opgescheept met betweterige vrijwilligers die hun dan wel eens even zullen vertellen hoe ze het moeten doen, alleen maar kritiek kunnen geven. Maar 1 ding vergeten deze beste mensen; het enige wat Irene en haar medewerkers kunnen doen is alle liefde en aandacht te geven aan de kinderen, er voor te zorgen dat vanaf het moment dat de kinderen in het weeshuis binnenkomen, ze een beter leven aan te bieden, trachten de kinderen een meer zorgeloos leven te geven, ertoe bijdragen dat het verleden van deze kinderen wat minder de boventoon voert.

EN DAT IS WAT IRENE EN WILLIAM DOEN!

Ik heb dan ook enorme bewondering voor Irene en William; zij zijn degene die dit allemaal hebben gerealiseerd; zij zorgen ervoor dat er voor deze kinderen een betere toekomst in het verschiet ligt! De kinderen krijgen goed te eten, zijn goed gekleed, kunnen onbezorgd spelen, krijgen onderwijs. Zonder Irene en William had hun leven er totaal anders uitgezien!

Ik kan dan ook niet anders zeggen, dan dat iedereen die ook maar de kans heeft om vrijwilligerswerk te gaan doen, ga dit doen; het is een ervaring om nooit te vergeten!

En als je besluit dit te gaan doen, ga dan naar Lioness Cups in Mtwapa; IK BELOOF JE EEN ERVARING DIE JE NOOIT MEER LOSLAAT!

Hallo lieve allemaal, ik ben gisteren na een goeie vlucht weer in Nederland aangekomen. Ik kan niet goed omschrijven hoe ik me voelde bij aankomst. Voelde ik me nu blij of verdrietig; in ieder geval voelde ik me aardig verward! Jos, mijn zwager, mijn moeder en Erik, mijn zwager stonden me op te wachten, dat was echt hartstikke leuk! En ineens dook Nellie, mijn beste vriendin, ook op, die had zich even verborgen gehouden, wat vond ik dat ontzettend leuk, maar vooral ook heel lief dat ze met hun mee was gekomen om me op te halen!

De Masai Mara was in 1 woord fantastisch! Ik ben zo blij dat ik toch een safari heb gemaakt! Wat is het daar prachtig! We sliepen in een tentenkamp midden in de Mara! Zo’n 15 Masai hielden ‘s nachts de wacht. En dat was ook echt wel nodig. Iedere nacht hoorden we de hyena’s dicht bij onze tent loeien. Maar gelukkig werden ze door de Masai op afstand gehouden. Wat een bijzonder volk is dat! ‘s avonds als we terugkwamen van de tocht door de Mara en we hadden gegeten, zaten we met de Masai rond het kampvuur en dan vertelden de enkele Masai die een beetje engels konden over het leven van de Masai en wij vertelden dan hoe het bij ons er aan toe gaat. We hebben heel wat afgelachen samen. De laatste avond was een heel bijzondere avond. Ik had gevraagd of zij in het Maa (hun taal) Masai-liederen wilde zingen voor ons. En dat deden ze dan ook direct. Moet je je voorstellen, een kampvuur, een prachtige sterrenhemel, 5 nederlanders en zo’n 10 Masai die gezamenlijk voor ons zongen. Echt, ik kan niet omschrijven wat er toen door me heen ging. Wanneer zij zingen, hoor je echte oergeluiden, geluiden die wij niet kunnen maken, dan zijn het net wilde dieren. Iedere Masai heeft dan zijn eigen geluid en dat gaat allemaal heel harmonisch door elkaar heen! Daarnaast maken ze tijdens het zingen allemaal dezelfde beweging, enorm indrukwekkend! Ik barstte op een gegeven moment dan ook in huilen uit, zo mooi vond ik het! Onmiddelijk staakten ze het zingen, ze schrokken hier duidelijk van en wisten niet wat er aan de hand was met me. Ik heb ze proberen duidelijk te maken dat ik huilde omdat ik het zo mooi vond, dat het me gewoon zo enorm ontroerde. Ze knikten om aan te geven dat ze het begrepen, maar of ze het werkelijk begrepen, ik weet het niet! De Masai huilen namelijk nooit, in ieder geval zeker niet in het openbaar. Na een hele poos zijn Marielle, Jessica en Michael (een vriend van Jessica die overgekomen was om aan te sluiten bij de safari) naar bed gegaan. Alleen Adele en ik bleven zitten. We hebben toen echt hele diepgaande gesprekken met ze gevoerd, wat op zich heel bijzonder is, want dat doen ze nooit. We hebben hen gevraagd hoe het bij hun gaat als ze een relatie hebben. Allereerst vertelden ze dat hun ouders rond hun 14e een meisje voor hun uitzoeken waarmee ze, als ze krijger zijn geworden, zo rond hun 20e, zullen trouwen. De ouders regelen dit onderling met elkaar. Er wordt dan onderhandeld over de bruidschat en dan heb ik het over koeien en geiten, en als ze het aantal zijn overeengekomen, ligt het vast. Vervolgens wordt de jongen opgeleid om krijger te worden. Je bent pas krijger als je een leeuw heb gedood, zodra dat is gebeurd kan er getrouwd worden. Vervolgens wonen ze bij de moeder van de jongen in de Manyatta (hut). Ze slapen dan ieder apart. Er is geen sprake van liefde. Ze zullen elkaar nooit aanraken, kussen en echt liefhebben. De sexuele daad wordt alleen verricht als ze een kind willen, maar dat is alleen er bovenop kruipen, de daad, eraf, en weer terug naar hun eigen slaapplek. Wij vroegen hen of ze het niet veel fijner zouden vinden wanneer ze echt konden knuffelen met iemand waar ze echt om geven. Toen vertelden ze ons dat ze soms wel verliefd werden op een andere Masai vrouw, waarmee ze in het geniep hand in hand in de bush lopen. Maar dat was het dan ook. Ze mogen overigens wel meerdere vrouwen trouwen, maar dat kan alleen maar als je genoeg koeien en geiten hebt om de vrouwen te kunnen onderhouden. Dus hoe meer koeien en geiten, des te meer vrouwen een Masai heeft.

Wij hebben toen verteld hoe het er bij ons aan toegaat. Onze ouders kiezen onze partner niet uit, dat doen we zelf, en wij zullen alleen maar een partner uitkiezen waar we echt verliefd op zijn, waar we van houden. Dat we knuffelen, in 1 bed slapen, ook de sexuele daad verrichten, niet om een kind te krijgen, maar gewoon om elkaar lief te hebben. Hier snapten ze niets van! Ze gaven wel aan dat ze het eigenlijk wel fijn zouden vinden als zij dat ook konden doen, maar dat dat gewoon not done was. Ik zei ze toen dat we ze de volgende ochtend als we zouden vertrekken zouden gaan omhelzen om ze een beetje te laten voelen hoe dat is. We zagen dat ze heel nerveus werden bij het idee alleen al. De volgende ochtend na het ontbijt en nadat we al onze spullen in de bus geladen hadden, riepen we de twee Masai waarmee we de avond ervoor gesproken hadden. En we hebben ze stevig vastgepakt, omhelst, gekust op hun wangen. Ze hebben alleen maar gelachen, geschaterd, maar ze hielden ook ons stevig vast. Na onze vraag hoe ze dit nu vonden, knikten ze alleen maar ja, maar we zagen aan ze dat ze het eigenlijk wel heel prettig vonden. Vervolgens zijn we de bus ingestapt en hebben ze ons lang uitgezwaaid!

De safaritochten op zich waren prachtig. Wat hebben we veel dieren gezien! Olifanten, giraffes, digdigs, antilopes, gazelles, buffalo’s, leeuwen, 1 cheeta, struisvogels, nijlpaarden, krokodillen, de meest prachtige soorten vogels. De enige dieren die we gemist heben zijn de neushoorns en de luipaarden. Het schijnt dat het ook niet vaak voorkomt dat je deze ziet. Het is allemaal zo indrukwekkend, je staat met een busje op 5 meter afstand van 4 slapende leeuwen, die zich helemaal volgevreten hebben, af en toe de kop omhoog doen om vervolgens weer verder te slapen. Alle safaribusjes hebben onderling contact met elkaar wanneer ze ergens iets bijzonders hebben gespot. En als er dan een plek wordt doorgegeven, gaan alle busjes daar op af. Bij bijvoorbeeld die leeuwen staan er dan zo’n 10 busjes om de dieren heen en van alle kanten komen er dan meer busjes aanrijden om zo dicht mogelijk erbij te komen zodat de toeristen mooie foto’s kunnen maken. Ik vond dit eigenlijk wel heel genant, echt toeristengedrag, maar ja, zo gaat dat nou eenmaal. We hebben 2 keer een zeer gevaarlijke situatie meegemaakt. We zagen niet ver van ons een olifant staan. Het was een mannetje, en als zo’n mannetje alleen is moet je echt oppassen. Hij stond zo’n 20 meter van ons af, Peter onze chauffeur, wilde nog iets dichter bij komen en reed langzaam vooruit, wij waren muisstil! Opeens begon de olifant met zijn enorme oren te slaan en kwam op ons af. We schrokken ons rot, maar Peter reed direct met een enorme snelheid omlaag, zodat we weer in veiligheid waren. Hij vertelde ons later dat je in zo’n situatie altijd omlaag moet rijden, nooit omhoog. Een olifant kan wel heel snel omhoog lopen, maar naar beneden lopen kan hij door zijn gewicht niet snel. De 2e zeer gevaarlijke situatie was de volgende. Op een middag zijn we met 2 Masai een berg gaan beklimmen. Voor mij op zich al een zeer vermoeiend iets, ik heb ook een paar keer aangegeven, dat ik niet verder wilde, dat ik terug wou, maar de rest zei me dat ik moest volhouden, ook ik moest naar de top. Elke 10 meter werd er toen een korte pauze ingelast voor mij, zodat ik weer even op adem kon komen, even wat kon drinken, want het was bloedjeheet, en dan weer verder. We waren bijna bij de top, toen Jessica, die 1 meter rechts van me liep, ineens begint te krijsen. Bij de volgende stap die ze had willen neerzetten zou ze bovenop een Piton hebben gestaan. Zijn kop stond al omhoog naar haar gericht, ik heb het ook gezien. een enorm dik en heel lang beest. Maar door het gegil van haar ging het er als een speer vandoor. Wat ons nog het meest angstig maakte was dat de Masai het dier niet hadden gezien en we moesten nog een stukje richting top. Dus je kan je wel voorstellen hoe we die laatste meters hebben gelopen. We stonden allemaal te shaken op onze benen, en de Masai maar lachen!

Wat ook wel heel komisch was was dat de dames tijdens de safaritochten natuurlijk vaak moesten plassen en wat doe je dan tussen al die dieren. Nou, dan zocht Peter een plek voor ons uit, waarvan hij zeker wist dat daar geen leeuwen of andere gevaarlijke dieren zouden zitten, tenminste voor 80% was hij hier zeker van, en dan gingen de meiden met de gnoes of antilopen of 10 meter afstand achter de bus zitten plassen. Peter stond dan op de uitkijk; de afspraak was, als er een dier gesignaleerd werd, broek omhoog, klaar of niet en dan heel rustig naar de bus lopen om in te stappen. In ieder geval nooit rennen! Je begrijpt natuurlijk wel dat je nooit echt relaxed zat te plassen. Maar het is gelukkig allemaal goed gegaan! Het moet er ook enorm dom hebben uitgezien, 4 van de witte billen op een rij achter een busje! We hebben ook een Masai-dorp bezocht, prachtig gewoon! Ik ben in zo’n manyatta geweest, wat indrukwekkend! Ik kan het het best omschrijven als een donker, rokerig hol, waar je niet rechtop in kan staan. In het midden staat een vuurtje, waarvan de rook niet weg kan, dus de rook slaat je onmiddelijk op de longen. Er woont dan een gezin in, een ruimte voor vrouw en kinderen, een ruimte voor de man, een geit die ook binnen rondloopt, een soort van toilet, (kuil) en dit alles is niet groter dan zo’n 3 meter doorsnee. Echt ongelofelijk! Hoe kunnen mensen zo leven? Maar zij zijn tevreden met dit alles, als je niet weet dat het ook anders kan, kun je ook niets missen. Na het bezoek aan de manyatta, lieten de mannen ons zien hoe zij vuur maakten, door heel snel een stukje hout op een ander stukje hout heen en weer te draaien, hadden ze in know time een smeulend stukje, dit hielden ze dan tegen stro aan en vervolgens begonnen ze dan te blazen en hadden ze daadwerkelijk een vuurtje. Hierna hebben ze voor ons de Masai-dansen uitgevoerd. Eerst de heren, daarna de dames, allemaal prachtig gekleed, geweldig gewoon! We hebben ook met ze meegedanst uiteindelijk. Wat zijn wij dan toch maar houterig, tenmiste ik dan!

Ja, de safari naar de Masai Mara had ik voor geen goud willen missen!

En toen zat de safari er weer op. Adele en ik gingen terug naar Mtwapa, de rest ging nog door naar de volgende safaritocht van zo’n 10 dagen. In Nairobi hebben we dan ook afscheid genomen, dat was niet makkelijk, maar ja, dat hoort er bij. Donderdagavond kwam ik weer aan in het weeshuis. Ze zaten juist aan tafel voor het avondeten, maar toen ons busje het terrein opkwam, kwamen alle kinderen naar buiten gerend en vlogen me allemaal om de nek. Wat was ik blij ze weer te zien! Ik had wel weer even nodig om weer terug te schakelen naar het leven in het weeshuis, van de rust in de Mara, naar de drukte in het weeshuis. Vrijdags besefte ik pas dat het er al bijna op zat en dat het afscheid er aan zat te komen. Ik ben dan ook vanaf vrijdag meerdere keren in huilen uit gebarsten. Ook mama Jane had het er heel moeilijk mee dat ik weer zou vertrekken. Zaterdags ben ik met 3 wat grotere kinderen naar Mtwapa gegaan om ze volledig in het nieuw te steken, jeans, shirt, riem en nieuwe sportschoenen. Ik heb de andere kinderen uitgelegd dat ik dat zou gaan doen, maar dat ik niet meer genoeg geld had om dit voor alle kinderen te doen. Ik heb ze beloofd dat als ik weer terug zou komen, want natuurlijk ga ik weer terug, dat staat vast, ik de andere kinderen in het nieuw zou steken. Nadat ik het ze zo’n 30 keer beloofd had, vonden ze het goed dat ik het nu voor deze kinderen zou doen. Nu kun je kleding kopen in de kleine winkeltjes, maar dat is niet echt veel bijzonders en van een slechte kwaliteit, dus ik ben naar Nakumat gegaan, het grote winkelcentrum waar eigenlijk alleen de blanken en rijkere kenianen komen en daar hebben ze de mooie kleding. De kinderen konden maar niet kiezen, zoveel zagen ze! Maar uiteindelijk is iedereen geslaagd, alleen voor Dennis waren er geen sportschoenen te vinden in maatje 34. Dat was wel sneu, maar ik heb toen spiderman slippers voor hem gekocht en hem beloofd dat ik sportschoenen vanuit nederland voor hem zou meebrengen. Oh, wat waren deze kinderen blij met hun nieuwe outfit. Johnson had ik eerder die week al meegenomen om hem in het nieuw te steken. Ik heb bewust voor de oudere kinderen gekozen, omdat de kleintjes toch de meeste aandacht vragen en de groteren hierbij een beetje in schieten. Daarnaast vinden juist de groteren mooie kleding natuurlijk heel interesant. Daarna zijn we de winkels van Boniface en Mogaka gaan bekijken. Ik heb echt staan janken. 2 hartstikke mooie winkeltjes, met op de 1 het naambord Sandra’s shop en op de andere het naambord Saul en Tim shop, en daarboven Sandra’s son’s shop. En ze verkopen echt al heel goed. Ze liggen beiden een eind van elkaar af en beiden liggen ze niet aan de hoofdweg waar al veel winkeltjes zijn, maar ze liggen echt een stuk meer het dorp in, zodat de mensen die ver van het centrum af wonen, niet zover hoeven te lopen en dus bij hen kopen. Ze verkopen echt van alles, meel, suiker, zeep, wasmiddel, snoep, cigaretten die per stuk verkocht worden, rijst, bonen en ga zo maar door. Mogaka heeft hierdoor een extra inkomen en is de koning te rijk. Boniface woont nu vlak bij zijn moeder, zusje en nichtje. Zijn moeder ziet hem nu dagelijks, dat is toch fantastisch. Het was een heel emotioneel moment. Boniface had zijn moeder al 4 jaar niet gezien, dus daar kun je je wel wat bij voorstellen. Esther zijn zusje kende hem nauwelijks nog, en Diana de dochter van zijn oudere zus, kende Boniface echt niet meer. Echt ongelofelijk! Mama Jane is me zo ontzettend dankbaar. Boniface heeft van zijn winkel anderhalve meter afgehaald en afgesloten met een doek, waar hij dan slaapt en leeft. Aan beide winkels heb ik Euro 500 uitgegeven, waarmee de huur van de panden ook was betaald voor de komende 2 maanden, en waarmee de winkeltjes volledig waren ingericht. En nu moeten ze het zelf gaan waarmaken, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dit goed gaat komen. Zowel Mogaka, als Boniface zijn hele serieuze knapen, waar ik in geloof.

‘s Zondags kwam Irene als verrassing de vrijwilligers en alle kinderen ophalen om een dagje naar het strand te gaan, de kinderen waren door het dolle heen. In 2 fases hebben ze ons naar het strand gebracht. Deze verrassing was speciaal ter afscheid van mij georganiseerd. Echt ontzettend lief van Irene en William. Het was een ontzettende leuke dag! En wat ik heel leuk vond is dat Jackson en Simon, 2 inmiddels goeie Masai-vrienden, speciaal naar het strand kwamen met de Matatu om afscheid van me te nemen, ik kreeg van Jackson een hele mooie houten sleutelhanger, de vorm van Afrika, met in het midden een grote leeuw. Van Simon, die mij wel erg leuk vind, maar die mijn zoon zou kunnen zijn (maar als ik toch 20 jaar jonger zou zijn geweest……….) kreeg ik een mooie Masai ketting. Dat wil wat zeggen voor hen. Ik was dan ook zeer vereerd. ‘s avonds kwam Adele nog met de taxi naar het weeshuis om dag te zeggen. Ik zal verder maar niet uitgebreid vertellen hoe het afscheid van de kinderen was, van mama Jane, van Mogaka. Het was een intens verdrietig afscheid. Op de ochtend van mijn vertrek om 05.30 uur, kreeg ik van Mama Jane allemaal brieven van de kinderen en van haarzelf waarin ze me honderduizend keer schreven hoeveel ze van me hielden en hoezeer ze me zouden missen! Nou, dan hou je het niet meer droog hoor! Toen ik in het busje stapte met Ted, de vaste chauffeur, overigens ook een ontzettende leuke knaap, stond iedereen me uit te zwaaien. Ik kan jullie wel vertellen, dat mijn tranen voorlopig op zijn, ik zal iedereen zo gaan missen. Ik heb er gewoon een familie bij!

Gisteravond kreeg ik al de eerste sms-jes van Mogaka en Jackson, leuk toch!

Lieve mensen, dit was mijn Afrika-ervaring. Het is onmogelijk om alles te vertellen, daarnaast is het onmogelijk om alles te verwoorden. Afrika moet je voelen, ruiken, dat laat zich niet in woorden uitdrukken!

Lieve allemaal, ik wil jullie allemaal danken voor het geld wat ik door jullie heb kunnen gebruiken om enkele mensen in Kenya ontzettend gelukkig te maken. Dank hiervoor!

Ik wil toch nog even op een rij zetten wat ik gedaan heb met het gesponsorde geld.

1. Winkel gerealiseerd voor Boniface inclusief woonruimte en de huur betaald voor de komende 2 maanden.

2. Winkel gerealiseerd voor Mogaka en de huur betaald voor de komende 2 maanden.

3. Schoolgeld betaald voor David voor nu en het komende schooljaar, schooluniform, schoolspullen, schooltas aangeschaft hiervoor.

4. Fiets voor Rama de kok, samen met Jessica gekocht

5. 4 kinderen volledig aangekleed

6. 17 grote metalen kledingboxen aangeschaft

7. Het schoolgeld voor Esther en Diana betaald voor het komende jaar.

8. Het betalen van de injecties die Rama moest hebben toen hij Malaria kreeg.

Dit zijn de grootste kostenposten geweest, daarnaast heb ik de kinderen regelmatig getrakteerd op allerlei lekkers, zoals lolliexb4s, zakjes nootjes, snoep enzo. Pampers, pleisters e.d. gekocht als die op waren en ga zo maar door.

DIT HAD IK ZONDER JULLIE ALLEMAAL NIET KUNNEN DOEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

DANK HIERVOOR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Hoi lieve mensen, eindelijk weer een berichtje van me; ik heb echt geen tijd gehad eerder een berichtje te plaatsen. Met mij gaat alles hartstikke goed, ik voel me heerlijk, zalig, als nooit tevoren! Wat is het waarom je je zo goed voelt, vragen jullie je misschien wel af. Ik weet het niet, het is het weeshuis, het primitieve, de kinderen ook al kunnen ze je het bloed onder de nagels vandaan halen, het is de relaxtheid van de mensen, komt het vandaag niet dan is het morgen, het maakt niet uit hoe je eruit ziet, alles is goed, gewoon het hele leven hier. Ik kan niet zeggen vanwege het weer want we hebben hier heel veel regen gehad, veel meer dan normaal in juli valt. Dus ook hier hebben we te maken met een klimaatverandering. Eigenlijk weet ik gewoon niet meer wat ik moet vertellen, zoveel heb ik hier al meegemaakt. En ja, ik heb de eerste slang gezien bij het huis, hij zat in de boom naast het weeshui, een groene Mambo, een giftige, maar niet zo giftig als de zwarte mambo die hier ook veel voorkomt. Verder heb ik gisteren een kameleon bewondert die bij ons in de garage van het weeshuis rondliep. Een prachtbeest! Met de kinderen in het weeshuis gaat eigenlijk qua gezondheid alles redelijk. 1 x per maand gaan ze voor controle naar het ziekenhuis en tot nu toe zijn ze niet achteruitgegaan. Alleen David (je weet wel die jongen waarvoor ik de school heb geregeld en een uniform heb aangeschaft en verder alle benodigde schoolspullen), met hem gaat het niet echt geweldig; wij denken dat hij echt behoorlijk ziek is. Hij heeft echt een hele opgezette buik, zijn armen en benen zijn net stokjes en alles aan hem zit onder de bultjes, korstjes, echt heel akelig om te zien. Verder is hij heel snel moe en hij hoest wat af. Ik hoop dat het allemaal uiteindelijk mee zal vallen, maar ik vrees het ergste.

Mugaga heeft zijn winkel (Sandra’s Store) al geopend en hij is er zo trots op; hij verkoopt al de basislevensmiddelen zoals suiker, zout, rijst, bonen, ed. En hij verkoopt al aardig; eigenlijk moet ik zeggen, zijn vrouw verkoopt al aardig, want Mugaga blijft gewoon in het weeshuis werken, zo hebben ze dus een extra inkomen.

De laatste keer heb ik geloof ik gesproken over het opzetten van een winkeltje voor de dochter van mama Jane; zij heeft er goed over nagedacht en zij vindt zelf dat haar wat oudere zoon (24) meer capabel is een winkel te runnen dan hun dochter. De dochter zou het eventueel samen kunnen gaan doen met hem in de toekomst, maar voorlopig start de zoon dus. Ik kom zojuist van zijn ‘winkeltje’ af dat nog volldig ingericht moet worden. Ik probeer het nu te omschrijven; het is een hok van 3 bij 4, denk ik, van binnen lichtblauw gekalkt, waarin hij door middel van een doek een meter afhaalt van de winkel zodat hij achter het doek op een matrasje kan slapen. Buiten is er een gezamenlijke douche en toilet, ik zal dit verder niet beschrijven want daar wordt je echt onpasselijk van. Maar Bonface, zoals hij heet, is zo ontzettend blij hiermee. Hij is nu bezig met planken aan de wanden te bevestigen, dan zal hij de weegschaal kopen, waarmee hij alles zal gaan afwegen, en vervolgens koopt hij de producten in. Hij gaat hetzelfde verkopen als Mugaga, alleen liggen deze winkeltjes wel een eind van elkaar af, zodat ze geen concurrentie vormen. Beide winkeltjes liggen overigens ook niet direct aan de hoofdweg maar verder de bush in, zeg maar, zo hoeven de mensen die wat verder in de bush wonen niet helemaal te lopen naar de hoofdweg en zullen ze dus zeker gebruik maken van deze winkeltjes. De winkel van Bonface zal ‘Saul and Tim Store’ heten; ik ben hier zo trots op, en ook over Bonface maak ik me geen zorgen; het is een hele serieuze jongen en behoorlijk intelligent, dus ik heb er echt vertrouwen in.

De nieuwe vrijwilligers zijn inmiddels ook ingewerkt, gaat prima! Het is wel wat anders als met Jessica, Marielle en Adele, daar had ik echt enorme lol mee en nu is het gewoon wat rustiger, gaat er iets serieuzer aan toe, maar ook prima hoor.

Zaterdag gaan Adele, Marielle, Jessica, een vriend van Jessica en ik beginnen met onze safari. In eerste instantie zou ik met Adele alleen gaan maar nu gaan we met zijn allen. Dat wordt weer dolle pret. Zaterdag vetrekken we met de bus naar Nairobi, daar hebben we een overnachting in een questhouse, de volgende ochtend gaan we richting Masai Mara met een klein busje waarvan het dak geopend kan worden en daar zullen we vier dagen verblijven. We zullen dan overnachten in tenten. Wel spannend hoor, want de wilde dieren lopen daar gewoon. Je moet dan ‘s nachts niet je tent uit komen. En aangezien we geen toilet hebben in de tent, denk ik dat ik maar een of ander plastic bakje meeneem zodat ik iets heb om mijn behoefte in te doen. Want je zult zien, als het niet mogelijk is, moet ik plassen! Donderdag komen Adele en ik terug. De rest gaat dan verder met hun volgende safaritocht. En dan is het vrijdag, zaterdag en zondag vertrek ik alweer naar Nederland, waarbij ik maandag weer zal landen in Amsterdam. Dit afscheid wordt heel moeilijk, dat weet ik nu al, maar goed, het is niet anders.

Ik heb trouwens zowel Johnsson als Maxwel in nieuwe kleding gestoken, voor elk een paar broeken, een paar shirts en beide nieuwe schoenen. Ik vind het namelijk best sneu, alle aandacht van de vrijwilligers gaat voornamelijk uit naar de kleintjes, gewoon omdat ze daar ook om vragen, en hierdoor worden de groteren eigenlijk een beetje vergeten, die raken een beetje ondergesneeuwd; ze waren er zo ongelofelijk blij mee,

Verder heb ik het schoolgeld van Diane en Esther betaald, zodat Mama Jane iets meer financiele ruimte krijgt (tijdelijk, dat wel, maar goed, je doet je best, meer kun je niet doen).

Verder zijn de 17 boxen gearriveerd, nou, ik kan je wel vertellen dat dat een succes is. Iedere dag als de kinderen uit school komen rennen ze meteen naar hun box en dan kijken ze of alles er nog inzit. Ook Mama Jane is enorm blij hiermee, de hele kledingkast is leeggehaald en opgevouwen en verdeeld onder de kinderen en nu liggen de handdoeken en het beddengoed keurig opgevouwen in de kast. Wat een verandering. Als wij nu de was van de lijn afhalen maken we stapeltjes zodat we precies weten wat in welke bos moet. Perfect gewoon!

Lieve mensen, ik kan nog zoveel vertellen, maar ik heb er gewoon de tijd niet voor.

Oh ja, ik ben gestopt met het publiceren van foto’s, ik heb het nog een paar keer geprobeerd en dat duurde soms uren en dan ging het uiteindelijk toch mis; dat doe ik dus niet meer, zonde van de tijd!

Okxe9 mensen, hier laat ik het maar even bij, liefs voor iedereen!

Hoi, Hoi, allemaal, ik heb weer een dag vrij, nu met Adele; dus heb ik weer tijd om een berichtje te maken. Met mij gaat alles hartstikke goed. Gisteren had ik wel een mindere dag, ik voelde me heel moe, heb dan ook heel veel geslapen, had ook een beetje last van mijn buik. Hier was ik niet zo blij mee, want ik was bang dat ik misschien malariaverschijnselen zou hebben. Irene en Marielle hebben nu ook Malaria, dus ik was echt bang dat ik het ook zou hebben. Maar vandaag voel ik me weer prima gelukkig! Het schijnt trouwens ook zo te zijn dat je pas na 1 maand Malaria kunt krijgen, dat de Malarone die ik slik eigenlijk moet worden ingenomen als je niet langer dan 1 maand gaat. Als je langer gaat zeggen ze dat je helemaal niets moet innemen. Nou ja, ik ga er maar vanuit dat ik hier gezond vandaan kom. Vandaag gaan we naar Bomboloeloe. Adele heeft daar een kennis zitten, die een atelier heeft opgezet voor gehandicapten, die daar kleding ed. maken. Ben heel benieuwd! Ik zal in ieder geval foto’s gaan maken. Vervolgens is het plan om naar het strand te gaan voor een lange strandwandeling. Het weer is er vandaag perfect voor. Ik denk dat het zo’n 32 graden is en geheel onbewolkt. We hebben de afgelopen dagen best veel regen gehad, dan valt het echt met bakken de lucht uit en ineens is het dan weer over. Toch is zo’n verfrissende bui best lekker. Maar me zo’n mooie dag als vandaag moet je echt naar strand, daar ben ik ook nog niet geweest, dus dat lijkt me heerlijk. Waarschijnlijk gaan we vanavond naar een of ander hotel in Mtwapa, waar enkele Masai’s een dansoptreden zullen geven; we zijn daar eerder door de Masai’s voor uitgenodigd en als we om 21.00 uur vanavond niet te moe zijn, dan lijkt het ons erg leuk om dit te zien. Morgen hoeven we gelukkig niet te vroeg op te staan omdat de kinderen dan naar school gaan, dat scheelt dus ook weer. Ik moet even iets rechtzetten; ik geloof dat ik jullie had geschreven dat David na 2 dagen niet meer terug naar school mocht in verband met het hoesten van hem. We hebben toch even gecheckt of dat klopte omdat hij mij ook had verteld dat hij was geslagen op school. En waar ik al bang voor was, zijn verhaal was niet waar. Na een lang gesprek met hem vertelde hij me dat hij bang was dat ze weer zouden gaan slaan. Vreselijk gewoon! Ik heb hem gezegd dat hij gewoon moet zorgen dat hij zijn best doet en dat hij goed moet luisteren naar de leraar, dan heeft hij de minste kans om geslagen worden. Misschien denken jullie nu, stap naar die school en dien een klacht in. Maar lieve mensen, dit is Afrika, in Afrika is dit heel normaal. Alle leerkrachten lopen met een dunne twijg in de handen en slaan hiermee over de vingers als ze niet luisteren.

Oke, ik moet stoppen, we stappen zo dadelijk op de Matatu op naar Bomboloeloe; ik spreek jullie gauw weer! Heel veel liefs!!!!

Hier dan weer een berichtje van me. Ik wilde eerder een berichtje plaatsen maar de computer deed het eenvoudigweg niet. Zo irritant. Je wordt gek van het wachten, maar afijn! Alles gaat prima met me, voel me goed, heb het echt naar mijn zin. De kinderen zijn schatjes, af en toe heel vermoeiend, want ze willen continu aandacht. Ik heb begrepen dat de foto’s niet allemaal zijn overgekomen. Ik snap niet waarom niet, maar ja. Het kan dus zijn dat als ik weer foto’s plaats dat er dubbele foto’s opkomen, dat is dan maar zo. Ik merk dat ik al heel Keniaans aan het denken ben. Hakuna Matata! De dagen in het weeshuis hebben eigenlijk een vast ritme, die ik jullie al verteld heb. Ik kan jullie wel wat vertellen over de kinderen. De kleinste is Faith, een 2-jarige donder, die om het minste of geringste huilt, wel een schatje hoor. We hebben de kinderen ook al nederlandse liedjes geleerd. Echt grappig als je dat hoort! He Ho, He Ho, je krijgt het niet kado, het liedje van de zeven dwergen, slaap kindje slaap; poesje mauw, ze kennen het allemaal. Geweldig. Dan heb je Beety, een 3-jarig meisje, een plaatje om te zien en dat weet ze ook. Als er nieuwe mensen komen is zij ook als eerste erbij. Het lijkt alsof ze heel aanhankelijk is, maar ze maakt gewoon gebruik van haar snoezig uiterlijk en volgens mij hecht ze zich echt helemaal aan niemand. Dat is voor hun ook maar het beste, want niemand blijft, iedereen gaat weer weg uiteindelijk. Dan heb je Mozes, ook 3 jaar, ben helemaal verliefd op dat jong, prachtige ogen, vrolijk, lief, maar kan ook een donder zijn. Mozes heeft aids. Dan heb je Sylvester het broertje van Beety, echt een schattig jochie van 4 jaar. Verder heb je dan nog Dickson van 5, ook heel lief, met aids, dan heb je Jamalli, een ongelofelijke donder, en als deze begint te schreeuwen, dan berg je maar, een volume van hier tot Tokio. Maar aan de andere kant ook weer zo aanhankelijk, helaas ook aids. Dan heb je David, daar heb ik jullie al over verteld. Helaas is hij maar 2 dagen naar school geweest en nu moet hij al thuis blijven omdat hij teveel hoest en waarschijnlijk de andere kinderen mogelijk kan infecteren. Wij denken dat hij met een longontsteking rondloopt. Dus David moet hier eerst voor behandeld worden, wel sneu voor hem, ook David heeft in ieder geval aids. Dan heb je Kipu, ook een hartstikke leuk jong, met aids.Maurice is er dan nog, een hele lieve jongen en Dennis, ook een schat. Oh, en dan ben ik Gregory nog vergeten, ook een scheet van 5 jaar oud, met aids. Verder heb je nog Diane, een meisje van 7, Esther, haar zusje van 8, Esther is de dochter van Mama Jane, de Keniaanse mama voor de kinderen, Diane is de kleindochter van mama Jane, zij is dus van haar dichter die op 14-jarige leeftijd een kind kreeg en daar gewoon niet voor kon zorgen; omdat mama Jane werkt in het weeshuis zijn deze kinderen opgenomen in het huis. Dus eigenlijk is Esther de tante van Diane, gek toch, Esther is nog hartstikke jong. Dan heb je Selina, een hele moeilijke meid van 13, gehandicapt aan een hand, is een beetje spastisch, heeft af en toe ook epileptische aanvallen, echt eng hoor. En ze heeft een heel moeilijk karakter. Kan lief zijn, maar ineens kan haar humeur omslaan en dan slaat ze iedereen; ik denk ook dat ze zwakbegaafd is. Dan heb je Salome, echt al een grote griet van 16 jaar, echt een lieve meid. verder heb je Maxwell, ook een hartstikke lieve knaap en Johnsson, ook echt lief, maar waarschijnlijk heeft hij ook aids. Wordt binnenkort gecheckt. Ik weet niet of ik nu iemand vergeten ben, ik geloof het niet. Nou, jullie kunnen je denk ik wel voorstellen hoe het er aan toe gaat als de hele groep bij elkaar is. Complete chaos dus. Ik weet niet zeker of ik had verteld dat Jessica een fiets heeft gekocht voor Mugaga. We zullen nu samen ook een fiets kopen voor Rama; dan hoeven ze niet zo’n enorm eind te lopen vanaf huis of de matatu te pakken wat hun weer geld kost. Verder denk ik dat ik een tweede wasmachine koop voor het tehuis. Ze hebben echt bergen was, het zou daardoor heel wat sneller gaan met de was. Dan hoeft de was met alle pieslucht niet zo lang te liggen, daar veroorzaak je alleen maar bacterieen mee. Ik moet in Mtwapa nog kijken waar ik die het beste kan aanschaffen. Verder heb ik het volgende bedacht. Er zijn drie kledingkasten in het huis. Als je de kledingkasten opentrekt zie je 1 bult kleding die er onmiddelijk uitvalt. De kinderen zoeken ‘s morgens hun kleding in de kast met die bult kleding; 1 grote puinhoop dus. Salome heeft voor zichzelf ooit een soort metalen kist gekregen, waar ze haar eigen spulletjes en kleding kan bewaren. Ik heb nu 17 van die kisten besteld, die worden as. zondag geleverd. De bedoeling is nu dat iedereen zijn of haar eigen spulletjes hierin bewaard, zodat ze de verantwoording krijgen over hun eigen spullejtes en dat we de kasten kunnen gebruiken voor handdoeken, lakens, etc. Het is natuurlijk ook geweldig voor die kinderen om hun eigen kist te hebben, met hun eigen kleding en hun eigen speelgoed. Deze kisten kunnen gewoon onder hun bed worden geschoven. Een prima plan dus volgens mij. Verder ben ik aan het bedenken wat ik kan doen voor mama Jane en haar dochter (de moeder dus van Diane). Zij woont kilometers hier vandaan. Zij zien elkaar dus niet vaak omdat er geen geld is om te reizen. Dus Diana ziet haar eigen moeder ook nauwelijks. Mama Jane zou het liefst zien dat haar dichter in Mtwapa zou komen te wonen, hier werk zou kunnen vinden, zodat ze elkaar regelmatiger kunnen zien. Diane mist haar moeder ook enorm, daar heeft ze echt heel vaak verdriet om. Maar omdat haar moeder geen baan heeft, dus ook geen geld, kan ze niet voor Diane zorgen. Ik heb met mama Jane hierover gesproken en haar gezegd dat ik zou nadenken over wat ik mogelijk voor hun zou kunnen betekenen. Mogelijk kan ik ook voor haar iets van een winkeltje opzetten zodat ze weer geld verdient en dat Diana weer gewoon bij haar moeder kan wonen. Maar ik ben er nog niet helemaal uit. Ik geef in ieder geval geen contant geld. Als het een winkeltje zou worden ga ik persoonlijk met haar de voorraad aanschaffen. Jullie horen wel wat het uiteindelijk wordt.

Voor de nieuwschierigen onder jullie: ik heb nog geen enkele mooie Keniaan gezien, behalve de Masai-mannen; werkelijk plaatjes, maar ja!!!!!!!!!!!!!! Ik sta op een paar foto’s met wat Masai’s, gewoon super!

Voor degenen die zich afvragen hoe het gaat met mijn haar: geweldig, gewoon kop onder de kraan en laten opdrogen, geen make-up als ik werk en een klein beetje als ik een dag vrij heb. Het interesseert me hier ook HELEMAAL NIET!

Verder voor degene die zich afvragen hoe het zit met de enge dieren: het huis zit vol met grote mieren, we hebben een wespennest op ons balkon, er lopen kakkerlakken rond. De salamanders in alle kleuren vliegen je bij wijze van spreken om de oren. Maar een slang heb ik gelukkig nog niet gezien; als ik de was ophang aan de waslijnen in een grasveld met wat hoger gras, doe ik eerst mijn hogere schoenen aan en bij elke stap die ik zet kijk ik op de grond, ben toch echt bang om op een slang te trappen. Want er zitten echt giftige slangen. Verder zie je op de grond buiten hele grote duizendpoten, echt enorm lang, ik schat ze zo’n 20 a 30 cm. Die hebben we gedoopt tot Kenia Express.

Vandaag had ik weer een vrije dag met Jessica. Wij zijn naar Mombasa geweest, naar de Elefants Tasks. Een soort brug waar je onderdoor rijdt gemaakt van namaak reuze olifantenslagtanden. Persoonlijk vond ik dat niet heel veel voorstellen. Verder zijn we naar Jezus Fort geweest. Dat is echt een prachtige ruine, echt indrukwekkend. Heb daar ook hele mooie foto’s gemaakt. We hebben een Keniaan gechartert die ons heeft rondgeleid na het Fort heeft hij ons het oude gedeelte van Mombasa laten zien, dit gedeelte heeft wat meer Arabische invloeden, dat zie je aan de mensen en aan de omgeving. Maar wel prachtig. En Jessica en ik hebben enorme lol gehad onderweg. Zondag is mijn volgende vrije dag.

Overigens gaan Jessica, Adele en Marielle vanaf maandag ergens anders logeren omdat er dan 5 nieuwe vrijwilligers komen. Irene heeft gevraagd of ik in het weeshuis wil blijven en dat ik hierover de leiding neem. Nou, mijn organisatietalent komt alweer boven drijven geloof ik. Aan de ene kant vind ik het wel jammer dat ze gaan, aan de andere kant vind ik het ook wel leuk als er nieuwe gezichten komen. Uiteraard blijven de drie meiden wel gewoon in het weeshuis werken, dus dan zijn er best veel mensen en hoeven we minder hard te werken, kunnen we wat vaker Mtwapa in gaan; we zien wel! Hukana Matata!

Adele en ik gaan eind volgende week een vierdaagse tocht naar de Masai Mara maken. We gaan met een busje en overnachten in tenten, lijkt me hartstikke leuk en ik kan het heel goed vinden met Adele, eigenlijk met allemaal trouwens. Ben echt benieuwd hoe het daar uit ziet, moet echt prachtig zijn. Het risico dat ik nu met een Masai-krijger terug kom wordt dan wel heel erg groot, hahahaha

Nou, lieve mensen, dit was het dan weer, heel veel liefs van mij en tot een volgend bericht, dikke kus allemaal!!!!!!!!!!!!!!!!

Hallo lieve mensen.

Op onderstaande site kun je de foto’s tot nu toe bekijken!

www.msnusers.com/SandrainKenia

Liefs,

Sandra

Hallo lieve mensen,

Eindelijk kan ik dan een bericht plaatsen.
Ik heb het eerder geprobeerd, maar de computer hier is zo traag, en op dat moment was het hier zo druk met mensen die aan het internetten zijn, dat het gewoon niet lukte.
Maar ik heb nu mijn eerste vrije dag dus heb ik alle tijd, en gelukkig lukt het me nu.

Ik heb een hartstikke goeie vlucht gehad. Naast mij zat een vrouw die een stichting heeft die waterputten bouwt; we hebben er uitgebreid over gesproken; een heel interessant project. Zij vliegt regelmatig naar Kenia met nieuw sponsorgeld en kijkt hoe men vordert met het aanleggen van de waterputten. Ik heb uiteraard verteld wat ik hier ging doen en heb daar ook lang over gesproken met haar. Verder heb ik heerlijk geslapen e voor ik het in de gaten had, was ik er al.
Ik werd opgehaald door Ted de chaufffeur. In een oud gammel busje reed hij me naar het weeshuis.
Ik keek werkelijk mijn ogen uit wat ik zag onderweg. Ik heb nog nooit zoveel donkere mensen bij elkaar gezien. Dat is toch wel vreemd hoor in het begin.
Ik zag vrouwen met manden op hun hoofd, kinderen achter op hun rug gebonden, mannen die een handkar voorttrokken. Kleine kinderen die langs de weg speelden. Geiten, kippen, koeien, alles loopt er gewoon rond. En de vele Matutu’s (taxibusjes) die er reden.
Na een half uurtje kwamen we aan bij het weeshuis. Alle kinderen (17) kwamen uit het huis rennen, vlogen op me af, ik moest er direct 3 of zo optillen, ze lieten me gewoon niet meer los, echt indrukwekkend.
Ik heb ze de Geldersch Landschap petjes gegeven; wat waren ze hier blij mee. Iedere dag lopen ze ermee. Ook de stuiterballen vonden ze helemaal geweldig.
Ik heb de eerste dag maar een beetje over me heen laten komen; ik was toch wel moe van alle indrukken. Jessica, Marielle (beide Nederlands) en Adele (Hongaars), zijn de andere vrijwilligers.
Drie meiden die wel een stukje jonger zijn dan ik, maar ik kan het echt heel goed met ze vinden.
De eerste 2 dagen heb ik een beetje als een kip zonder kop rondgelopen; wist eigenlijk niet goed wat ik moest doen. De andere vrijwilligers hadden alles goed onder controle en ik wist gewoon nog niet echt mijn plek.
Maar de derde dag verdween de moeheid en ging ik het gewoon samen met hun doen.
We hebben een schema gemaakt voor de hele week.
Wie heeft ochtenddienst, dat betekent 05.00 uur ‘s morgens op in verband met de wandeling naar school. Om 06.00 uur dient iedereen gereed te zijn voor de wandeling van drie kwartier.
Dat betekent dus dat ze allemaal (14 kinderen) gewekt moeten worden om 05.00 uur; ik kan je vertellen, dat is een klus, ze willen er gewoon niet uit komen, ja, wie wel eigenlijk op dit tijdstip!
De drie kleintjes (en dan bedoel ik de kinderen tot 4 jaar) laten we gewoon doorslapen. Vervolgens moeten al deze kinderen gedouchet worden (degene die hetzelf kunnen doen dat uiteraard zelf, maar de kleinere van 4,5,6,7 moeten toch ecfht wel geholpen worden, want ze zijn dan wel nat, maar echt niet gewassen met zeep als ze het zelf doen. Vervolgens moeten als deze kinderen een uniformpje aan met stropdas, sokken en schoenen. Wat bijzonder is want buiten school lopen ze gewoon op blote voeten. Moet ik wel bij zeggen dat ze veterschoenen dragen zonder dat ze veters hebben. Dus die schoenen staan gewoon open en daar lopen ze dus drie kwartier op heen en drie kwartier terug.
Dan moeten er 14 kinderen te eten krijgen; vies wit, droog brood. En dan mogen ze kiezen met of jam, of Blue Band. Toch niet te geloven; Blue Band, dat vinden ze heerlijk als beleg. Bij het brood krijgen ze Chai, Afrikaanse thee, niet te drinken vind ik, het is een hele zoete thee met veel melk, echt smerig, aar zij vinden het heerlijk.
Dan kan om 06.00 uur, na een uur enorme chaos, eindelijk de wandeling beginnen. Maar wat voor een wandeling, dan zie je pas echt Afrika!. Je komt langs grote gezinnen die leven in lemen hutjes, die koken op houtvuur, het is echt ongelofelijk. Dit kun je bijna niet navertellen, dit moet je gewoon zien!
Als de kinderen dan naar school zijn gebracht, drink je wat bij een buurtwinkeltje en kun je weer terug. Mugaga gaat altijd mee. Hij is de caretaker van het huis, een schat van een man, die heel goed is voor de kinderen. Op de terugweg kletsen we heel wat af. Wij vertellen hem hoe dingen werken in Nederland, hij vertelt hoe het gaat in Afrika.
Zo vertelde hij me een keer (ik had de wandeling alleen gemaakt met hem, geen andere vrijwilligers gingen mee) dat hij al heel lang een droom had; hij wilde ontzettend graag een eigen levensmiddelenwinkeltje in Mtwapa. Hij zou blijven werken in het weeshuis en zijn vrouw zou dan het winkeltje kunnen runnen. Hiermee zouden ze extra inkomen kunnen krijgen.
Hij vertelde me dat hij 30.000 shilling nodig had voor het werkelijk openen van een winkel. Hij had al 15.000 shilling gespaard; eind van het jaar zou hij wel het hele bedrag bijeen hebben zodat zijn droom werkelijkheid zou worden.
Ik had direct zoiets van; hem wil ik helpen. Hij is zo’n harde werker, is zo’n goeie ‘vader’ voor de kinderen, hem gun ik het! Ik heb hem toen gezegd dat als hij me zou beloven dat hij het geld voor de start van de winkel zou gebruiken hij het van mij zou krijgen. Echt mensen, je hebt nog nooit iemand zo blij gezien! Maar ik heb hem gezegd dat de winkel gereed moet zijn voor ik vertrek; dat ik het wil zien en het wil vastleggen op fotos. Hij heeft me gezegd dat hij over binnen een week alles in orde zou hebben en dan kon ik komen kijken. En nou komt het, de naam van de winkel wordt SANDRA SHOP! Geweldig toch!
Ik heb nog nooit iemand zo blij gezien! Wat een goed gevoel geeft dit.
Dit is dus mijn eerste daadwerkelijke hulpactie.
Afijn ‘s middags om 16.00 uur moeten we de kinderen weer van school halen. Ik ga graag weer mee, want het is zo’n mooie wandeling.
Maar buiten dit alles moet de afwas gedaan worden (een enorme hoeveelheid), moeten de vloeren worden geveegd en gedweild. De was moet worden gedaan, vervolgens worden opgehangen en daarna worden gevouwn. Je zult wel begrijpen hoeveel was wij hier hebben. Dan moeten alle bedden worden verschoond. Dat vind ik het meest smerige werk want ik heb nog nooit zo’n stanklucht meegemaakt. Heel veel plassen namelijk ‘s nachts nog in bed (ook ouderen). Ze hebben alleen maar schuimrubberen matrassen, waar het volledig intrekt en dat kun je eenvoudig weg niet schoonkrijgen. De enige oplossing hiervoor is een nieuw matras kopen, een dekzeil erop en iedere morgen het zeil goed schoonmaken. Dat hebben ze ook al wel gehad zo’n zeil. Maar op de een of andere manier willen de kinderen niet slapen op dat zeil. Het is te gek voor woorden, dat als zij dat niet willen dat het dan ook niet gebeurd, maar ja. Je moet daar gewoon niet alles willen veranderen; het is zoals het is en dat moet je accepteren, anders erger je je voortdurend kapot. Alleen iemand die er eigenlijk altijd zou zijn zou dit kunnen doorbreken bij de kinderen, maar ja, daar is nooit iemand voor een heel lange tijd, behalve Mama Jane, zij is een beetje de surrogaatmoeder in huis, een echte schat, maar veel te soft.
Er zijn weinig regels, ze hebben weinig normen en waarden.
Daar proberen wij dus wel iets van verandering in te brengen, al zal het waarschijnlijk niet blijven hangen als we weg zijn, denk ik, maar ja. Om alleen maar toe te kijken naar ongepast gedrag, dat kunnen wij niet. Dus wanneer een kind zich vervelend gedraagt, zetten we het gewoon voor even op hun kamer om af te koelen, dat werkt altijd.

Overdag zijn Mozes, Beety en Faith gewoon thuis, dat zijn de kleinste, die moeten ook gewoon bezig worden gehouden de hele dag, tijdens ale andere bezigheden. Drie schatjes, maar ze vragen o zo veel aandacht, eigenlijk vragen aslle kinderen ontzettend veel aandacht (negatieve); dit is iets wat ze ook nooit gekend hebben uit hun verleden. Ze zijn of mishandeld, of misbruikt of de ouders zijn al jong overleden aan aids. Zo ontzettend zielig gewoon. Wat je ook merkt is dat ze absoluut niet kunnen delen. Ze hebben totaal geen spullen van hunzelf, alle kleding wordt onderling gedeeld, dus als ze dan iets krijgen, dan bewaken ze dat alsof hun leven er vanaf hangt. Echt ongelofelijk! Ze kunnen ook echt buiten zinnen raken als iemand iets van ze afpakt! Zo triest eigenlijk!

Dan wordt het avondeten gemaakt door Rama de kok, een hele aardige jongeman. En wat ik persoonlijk (de anderen zijn het niet eens met me) zo leuk vindt aan hem is dat hij altijd als hij er is Afrikaanse liederen zingt tijdens het koken, of tijdens het vegen van het buitengedeelte wat ook zijn taak is.

om 18.00 uur zijn de kinderen weer terug van school en rond 18.30 uur gaan we eten. Voordat iedereen zit, dat wil je niet weten). Vervolgens wordt er gebeden, iedereen moet de handen gevouwen hebben en 1 van de kinderen bidt dan voor. Echt schattig als zo’n kleintje dat doet. Dan wordt er gegeten. Na afloop ligt er meer eten op de grond dan dat ze op hebben en om ervoor te zorgen dat iedereen op zijn stoeltje blijft zitten is bepaald niet makkelijk. Toch blijven we dat volhouden. Na het eten volgt de afwas weer (de groteren doen dat bij toerbeurt. Vloeren moeten worden geveegd, tafels en stoelen worden schoongemaakt. Om 20.00 uur gaan de drie kleinste naar bed. Voor het slapengaan is het eerst brushingtime (tandenpoetsen). Ook daar moet je ze uiteraard bij helpen. Rond 09.00 uur gaan de middelgrote kinderen. Om 10.00 uur de grootsten. Dus rond 09.00 uur ‘s avonds zit onze dienst er ongeveer op. En ik denk dat jullie wel willen geloven dat je dan helemaal kapot bent!. Maar we hebben een heerlijk bedje met zijn vieren op 1 kamer. We zitten eerst nog even met zijn alle op het balkon een sigaretje te roken, de dag door te nemen, we lachen ook echt wat af, en duiken we ons bed in.

Mijn tweede project is David. David een een jonge van 9 jaar die vorige week door zijn oma naar het weeshuis is gebracht. Zijn ouders zijn beide overleden aan aids en zijn oma is te oud om te zorgen voor hem. Via de kerk is er gezorgd dat David naar het weeshuis kon komen. Hij was zo ontzettend verdrietig toen oma hem achterliet, zo zielig. Hij zat de eerste week stil in een hoekje, sprak gewoon niet, at nauwelijks, echt heel zielig! Ik ging ook niet naar school want er was nog geen geld voor om het schoolgeld te betalen. Ik heb toen besloten om zijn schoolgeld te betalen tot aan de vakantie (vakantie begint in augustus) en ik betaal het schoolgeld voor het komende schooljaar. Hij was zo blij toen hij dat hoorde. Ik vind gewoon dat hij zo snel mogelijk moet worden afgeleid zodat hij niet meer zoveel kan zitten piekeren en dat hij dus zo snel mogelijk naar school moet. Ik ben gisteren met hem en Mukaka naar Mtwapa gegaan en heb een compleet schooluniform voor hem gekocht, ook een gymtenue speciaal gemaakt voor de school die hij zal gaan bezoeken. We hebben verder een mooie schooltas voor hem uitgezocht en schoolspullen als schriften, enzo aangeschaft. Maandag breng ik hem persoonlijk naar school en ga persoonlijk de rekening hiervoor betalen. Zodat ik zeker weet dat het schoolgeld inderdaad is betaald. Ik kan jullie niet vertellen hoe blij David hiermee is. Hij komt nu constant naar me toe; wil alleen maar door mij geaaid worden en geknuffeld. Ik krijg constant kussen van hem; kortom hij laat me niet meer met rust. Waar ik ga, is David. Wel heel bijzonder dit.

En hoe voel ik me bij dit alles! In 1 woord geweldig; heb me nooit zo goed gevoeld, heb nog nooit zoveel energie gehad! Maar goed, ik ben hier pas 1 week, ben benieuwd hoe ik me na drie weken voel! We zullen zien!

Lieve mensen, ik probeer zo snel mogelijk weer iets van me te laten horen! Heel veel liefs van mij allemaal!

Eindelijk is het dan zover!

Morgen vertrek ik eindelijk naar Kenia!

Ik moet zeggen dat ik nu toch wel zenuwachtig begin te worden; maar dat is ook niet zo raar, denk ik.

Het koffer staat zo goed als ingepakt klaar. Vandaag nog de laatste boodschapjes doen en dan ben ik er klaar voor!

Jos brengt me weg, hartstikke lief van hem!

En wat ik ontzettend leuk vind is dat Saul en Tim meegaan om me uit te zwaaien (ik zal het wel niet droog houden; mensen dag zeggen vind ik gewoon niet leuk).

Jessica zit er nu bijna een week, dus ik heb al enkele verhalen mogen lezen over hoe het er daar aan toe gaat. Leuk hoor, zo krijg je toch een steeds beter beeld.

Nou lieve mensen, dit was mijn laatste bericht vanuit Nederland voor mijn vertrek.

Het zou leuk zijn als jullie af en toe een berichtje achterlaten!

Heel veel liefs en tot 30 juli!!!!

Hallo lieve mensen,

De actie bij IJssalon La Calamita was super!

Het was niet echt een heel zonnige dag maar de opbrengst was boven al mijn verwachtingen. Hier kan ik heel veel mooie dingen mee doen voor de kinderen.

Mijn familie, lieve vrienden, en de medecursisten van de cursus bij Tjeu kwamen allemaal een ijsje eten.

Super mensen, enorm bedankt!

Maar mijn grootste dank gaat uit naar Andrxe9 en Jeannette Derksen van IJssalon La Calamita in Duiven.

Dankzij hun kan ik mijn steentje bijdragen in Kenia.

Ik heb gisteren met Jessica gesproken, 1 dag voor haar vertrek.

Zij heeft wel enorme pech; haar tas met daarin haar paspoort en haar vaccinatieboekje is uit haar auto gestolen. Nou, dan schiet je toch helemaal in de stress zo vlak voor de reis.

Dus was ze druk bezig allerlei nooddocumenten te regelen. Arme Jessica!

Nog 1 weekje mensen en dan is het zover; ik heb er zo ongelofelijk veel zin in!

Naar aanleiding van het artikel in de Duivenpost werd Andre van de IJssalon gebeld door de heer Becks, met de vraag of Andre ervoor kon zorgen dat ik hem zou bellen; hij zou wat kunnen betekenen voor me.

Uiteraard heb ik hem gebeld; en wat denk je, hij zei me dat hij weet hoe belangrijk sponsoring is en wilde mij daarom dus ook sponsoren.

Ik vind het geweldig dat een totale vreemde voor mij dit project wil ondersteunen.

Meneer Becks, dank hiervoor!